परिघातील जग

लहानपणी माझ्याकडे एक रांगोळीचं पुस्तक होतं. ठिपक्यान्च्या रांगोळ्या असलेलं. पुस्तकाच्या कव्हर वर आई आणी तिच्या दोन मुलांचे चित्र होतं. भर पहाटे उठून अभ्यंगस्नान करून रांगोळी काढणारे मायलेक. येऊ घातलेली दिवाळीची पहाट सुचवणाऱ्या तांबड्या निळसर रंगाच्या पार्श्वभूमीवर असलेलं हे मुखपृष्ठ मला खूप आवडायचं.  रात्रभर लुकलूक करून थकलेल्या चांदण्यांचा पडदा बाजूला सारून आकाशात अलगद अवतारणारी रंगीबेरंगी, उत्सुकतेची ती पहाट मी अजूनही शोधते आहे. शांत स्तब्ध आसमंतात असे निळे गुलाबी वारे कधी कुठे सुटत असतील का? आकाशाचं आणि माझं नातं घट्ट करण्यात ह्या लहानश्या पुस्तकाचा मोठा हातभार आहे. मला जवळून ओळखणाऱ्या सगळ्यांना माझं आभाळप्रेम ठाऊक आहे. शहरातल्या गलबलाटात कुठूनतरी दिसणारा आभाळाचा लहानसा तुकडापण मला पुरतो. संध्याकाळी रपेट मारायला गेलं की आता नेहमी भेटणारे लोक देखील जरा बिचकून चालतात. वर आकाशात बघून समोर चालणारी ही वेडगळ बाई चुकून धडकायला नको म्हणून. तासंतास निरखलं तरी दररोज नव्याने भेटणारे हे आकाश मला दिसत तसं सगळ्यांना दिसत असेल का? मला रोज नव्याने भुरळ घालणारे हे आकाश इतरांच्या मनात अशीच भावन...