परिघातील जग

Around 35 km from the majestic Modhera Sun Temple, lies a lesser known jewel of medieval Indian architecture. It is a tribute paid by a queen to honour her husband who was also a great king to his kingdom. Now awarded the status of UNESCO world heritage site, Rani Udaymati ni vav or simply called 'Rani ni Vav' has now gained the place of pride in our culture. The story of the Vav is equally mesmerizing. After having ruled ably and kindly, the king departs for heavenly abode. Wanting to create something in his memory, the queen orders construction of a stepwell on the outskirts of the capital Patan. The well is constructed on the banks of river Saraswati that used to flow freely at that time. After a century, however, there is a massive flood in the river, and the river carries the mud, debris and flood waters in the vaav, completely burrying it..This, however, turns out to be the blessing in disguise as the vaav is protected from any desecretion by the plundering invading armie...

Around 1020 AD, the earstwhile king of Gujarat, Maharaj Bhimdev I Solanki, who was also a great patron of art, craftsmanship and science decided to build a temple having confluence of all three at one place. The place he selected for the construction was a special one. The tropic of cancer passed through that place making it a unique location. It was also conveniently close to the capital of his kingdom, Patan (abbreviation of gujarati word 'patnagar' which literally means 'the capital') Taking advantage of the city's unique geological feature, approximately 200 years before before the Konark Sun Temple came into existence, the Modhera sun temple got crafted under his patronage. It was a lyrical tribute to the concept of 'time' and to the Sun - the god of time. A monument so powerful that it has proudly withstood the tests of weather, plunder and invasions for centuries. A monument so breathtaking that it still continues to enthrall the visitors even after a...

  "समीकरणाच्या बरोबर चिन्हांच्या डावीकडील संख्या उजवीकडे गेल्यास अथवा उजवीकडील संख्या डावीकडे गेल्यास त्या संख्येचे चिन्ह---" "बदलते" तारस्वरात आम्ही दोघी ओरडायचो. "समीकरणाच्या दोन्ही बाजूंस एकाच संख्येने गुणिले अथवा भागीले असता समीकरणाची किंमत"-- - " बदलत नाssssही" रोज संध्याकाळी देवापुढे दिवेलागणी झाली आणि शुभंकरोती म्हणून झाली की आमची शिकवणी सुरू होई. एकीकडे स्वयंपाक घरातून येणारा आईने वरणाला घातलेल्या खमंग फोडणीचा वास, दुसरीकडे देवापुढच्या उदबत्तीचा घमघमाट, आजी आजोबांची त्यांच्या खोलीत चालणारी खुडबूड आणि ह्या सगळ्याला व्यापून त्यावर घुमणारा बाबांचा खर्जातला स्वर. एक वेगळच रसायन तयार होत असे. रोजचे विषय वेगळे, दुसऱ्या दिवशी मग शुद्ध तरखडकरी बाजातून इंग्लिश चे वर्ग भरायचे. तर कधी तरी मराठी व्याकरणाचे वृत्त आणि अलंकार. मोरोपंतांची आर्या, भुजंगप्रयात, मंदारमाला, शार्दूलविक्रीडीत हे अलंकार आणि त्याची उदाहरणे नीट सुरात म्हणून दाखवत बाबा आमच्याकडून पाठांतर करून घेत असत. तर कधी भौतिकशास्त्राचे धडे - हा बाबांचा अत्यंत आवडता विषय. महत्त्वाची गोष्ट म्...

सहज सुचले म्हणून... What a legend Yesudas is! Pure & Divine!  ज्या सुवर्णकाळात येसूदास गायले त्या काळाची विशेषता म्हणजे तेव्हाच्या प्रत्येक कलाकाराची स्वतःच्या मालकीची, हक्काची अशी एक सोनेरी चौकट होती. कलाकुसरीची महिरप असलेली. त्या चौकटीत त्या कलाकाराच्या कलेचे सौष्ठव सर्वाधिक उठून दिसत असे. तशी एक सुंदर चौकट येसूदास यांना पण लाभली. एका शांत, सौम्य, समजूतदार प्रियकराची चौकट! His songs have epitomised a cherishing, unconditional kind of love that is transcendental in it's core. His soft yet soothing voice has given a new meaning to the emotion called love. His version of love is more grounded, mature and stable;  different than the feel-good, slightly flighty romance. His is a calm and reassuring love that doesn't have to use fancy words, and aggressive and toxic emotions to assert his feelings. Safe love for the safe era when uncomplicated but touching stories were narrated through movies. We used to spend Sunday evenings watching such movies on DD like Swami, Chitchor, ap...

गेल्या महिन्याभरापासून गळ्याशी आलेला आवंढा सुटता सुटत नाहीये. इतकं की तो ताण दिवसातून कितीतरी वेळा डोक्याच्या शिरा आवळून टाकतो. वाचता वाचता डोळे भरून वाहायला लागतात. टी व्ही बघता बघता दाटून येतं. मनात कुठेतरी खूप वर्ष थोपवून ठेवलेला बांध ढासळून आता ते थबकलेलं पाणी भरभरून वाहतंय. मुळात तो बांध मनात कुठे, कसा, कधी उभा झाला ह्याचीच कल्पना नव्हती. मात्र आता त्यातून उसळणारं पाणी लपवायची धडपड निष्फळ ठरते आहे. कित्येक विचार आहेत, मनात गर्दी करून. त्यांची सुसंगत मांडणी कठीण आहे. खूप बोलायचंय पण शब्द खुंटलेत. त्यातले काही निसटलेले शब्द मधेच डोळ्यावाटे बाहेर पडतात. तस म्हटलं तर राम माझ्या आयुष्यात असून सुद्धा नव्हता. त्याची पूजा उघडपणे मांडायची सर्वसामान्यांना मुभा होतीच कुठे? तसा प्रयत्न केला तर कधी त्याच्या साध्या भोळ्या भक्तांना अतिरेकी ठरवलं गेलं, तर कधी मूढ, मागासलेले म्हणून त्यांची अवहेलना झाली. राजकारणाच्या कोलाहलात एकीकडे त्याचं देवपण हिरावून घेतलं आणि दुसरीकडे त्याच्या भक्तांची भक्ती कायम प्रश्नांकित ठेवली गेली. त्याचं 'रामत्व' कोर्टकचेर्यांच्या बासनात गुंडाळून ठेवल्या गेलं. क...